سبحانک یا نور تر از نورتر از نور در ظلمت من پنجره ای باز کن از نور
sare kelas:vaghty moalem porsid eshgh chanbakhshe?zood dastamo bala bordam goftam YEKbakhsh, ama az vaghty toro shenakhtam fahmidam eshgh 3 bakhshe:atashe didane to.... shoghe ba to boodan.....va andoohe bi to boodan??
با تشکرازیک انسان مثل گل که این مطلب را برام فرستاد
بی تو آواره شامیم،خودت را برسان
آفتاب لب بامیم،خودت را برسان
ای به تدبیر تو محتاج،جنون بازی ما
تیغ گم کرده نیامیم ،خودت را برسان
نفسی تازه کن ای وارث اعجاز مسیح
زیر دندان جذامیم،خودت را برسان
بیش از این آتش این هجران تیز مکن
گرچه در عشق تو خامیم،خودت را برسان
پرچم سبز تو بر خاک نخواهد افتاد
سرخ پوشان قیامیم ،خودت را برسان
مغرب و مشرق ،آواره و شبگرد،ببین
همه محتاج امامیم.....خودت را برسان
اگر خواهی که ایمانت محکم باشد....
راضی و خشنود باش به آنچه درباره ات مقدر شده،چه به زیانت و چه به سودت و به هیچ کس جز خدای سبحان امید نداشته باش.
چشم به راه مقدرات الهی باش!
حرف های ما هنوزنا تمام.......
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!
پیش از آنکه با خبر شوی
لحظه عزیمت تو نا گزیر می شود
آی......
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!
(قیصرامین پور)
به هم رسیدن آغاز است،با هم ماندن پیشرفت وبا هم کار کردن کامیابی.
چشم پوشی از مرتبه ی خویش و دیدن
با چشم دیگری و اساس کردن با قلب او
یه نفر یه جایی تمام رویاهاش لبخند توست.زمانی که به تو فکر می کنه احساس می کنه که زندگی واقعاً با ارزشه......
پس هر وقت احساس تنهایی کردی این حقیقت رو به خاطر داشته باش:
یه نفر........یه جایی.......در حال فکر کردن به توست 
(بدون اظهار نظر نرو)
آنکه رخسار تو را رنگ و گل ونسرین داد
آن روز که از کوچه گذشتی به تو گفتم:
دلداده ام و مست و خرابم
ساقی به شرابم نظری کن
آن روز که از کوچه گذشتی به تو گفتم:
من آبی آبم خوشحالی نابم
بر قحطی خوابم گذری کن
آن روز گذشت و تو گذشتی
صد روز دگر،باز گذشت وتو گذشتی
اما نظری نه،گذری نه
امروز اگر می گذری با تو بگویم:
چیزی پرس از این حال خرابم
ای وای اگر
باز نبینم
شوقی ز نگاهت
دگرم باز نبینی
رنگی به شرابم
نفرین به تو و حال خرابم
نگاهم که کردی دلم پر گرفت
دلم غربت زنگ آخر گرفت
نگاهم کردی زمان صبر کرد
دل آسمان را پر از ابر کرد
و بعد از نگاه تو باران گرفت
و عشقی درون تنم جان گرفت
نگاهم کن و باز با من بمان
تو حرف دل بی کسم را بدان
نگاهم کن ای زندگی بخش من
و با قلبم از عشق حرفی بزن
شبنمی با برگ گل آهسته گفت:همنشینی با تو جانم را شکفت
رنگ رویت جلوه ی اندام من
نقش رویت گشته طرح جان من
باز هم امشب زیر لب صدایت می کنم
اشک می ریزم ،دو چشمم را فدایت می کنم
در نگاه خسته ات ،دنبال حرفی تازه ام
هرچه می خواهی بگو ،من هم دعایت می کنم
خسته ای،طاقت نداری،می روی آخر سفر
طاقت اشکت ندارم،پس رهایت می کنم
رفته ای،من مانده ام در انتهای عشق تو
رفته ام قربان عکست،جان به پایت می کنم
خدایا تو چنان کن سرانجام کار
گوش کن شب پر از مضامین است
آخرین آرزوی من این است
دوست دارم بهار من باشی
خدا نیستم
دست خدایم
که خداوند،یتیمان را
با نوازش پرندین من یاد می کند
و قفل درهای بسته درماندگان را
به کلید امداد من می گشاید
و گردنکشان و طغیانگران را
به صلابت ضربه های من به خاک می افکند.
خدا نیستم
چشم خدایم
که خداوند ،از پنجره عنایت من به هستی می نگرد
و هر که را دوست بدارد
در قاب التفات من زینت می بخشد
چشمی که بر هر که خداوند ترحم کند
قطره های رحمت و عطوفتش
از ساحل من موج می زند
و هر که را دل بازگشتن داشته باشد.
مردمک انتظار شبرای بازگشتن آن مسافر
در افق من می درخشید
خدا نیستم
پای خدایم
که هر جای بر سر سفره ای بخوانندش
مرا فرمان رفتن می دهد
و هر جای قصد رفتن نکند مرا باز می دارد.
خدا نیستم
گوش خدایم
که هر چه آوازش دهند
با توجه من می شنود
و هر که دردی داشته باشد
پیش روی حضور من آواز می کند
خدا نیستم
زبان خدایم
که هر پرستش را
به گفتار من پاسخ می وید
و هر مقصود را
به لحن و آهنگ من بانگ می زند
خدا نیستم
بنده خدایم
که با من می بیند
با من می شنود
با من می گوید
و با من می خواند
بنده خدایم
که بر شکوهمندترین چکاد توحید و تعبد
پیشانی به اطاعت نهاده ام.
"زائری"
همه روز روزه بودن
همه شب نماز کردن
همه ساله حج نمودن
سفر حجاز کردن
ز مدینه تا به کعبه
سر و پا برهنه رفتن
دو لب از برای لبیک
به وظیفه باز کردن
به مساجد و معابر
همه اعتکاف جستن
شب جمعه ها نخفتن
به خدای راز گفتن
ز وجود بی نیازش
طلب نیاز کردن
به خدا که هیچ کس را
ثمر آن قدر نباشد
که به روی ناامیدی
در بسته باز کردن
(شیخ بهایی)
يکی را دوست می دارم ولی افسوس که او هرگز نمی داند . نگاهش می کنم شايد بخواند از نگاهه من که او را دوست می دارم . ولی افسوس که او هرگز نگاهم را نمی خواند . به برگ گل نوشتم من که او را دوست می دارم .... ولی افسوس که او گل را به زلف کودکی آويخت که او را بخنداند .
چشمائی که نمی بینند
مرد نجواکنان گفت:«ای خداوند و ای روح بزرگ با من حرف بزن»
و چکاوکی با صدای قشنگی خواند،اما مرد نشنید،پس مرد دوباره فریاد زد« با من حرف بزن».و برقی در آسمان جهید و صدای رعد در آسمان طنین افکن شد ،اما مرد باز هم نشنید.
مرد نگاهی به اطراف انداخت و گفت :«ای خالق توانا،پس حداقل بگذار تا من تو را ببینم»و ستاره ای به روشنی درخشید،اما مرد فقط رو به آسمان فریاد زد:«پروردگارا،به منمعجزه ای نشان بده» و کودکی متولد شد و زندگی تازه ای آغاز شد ،اما مرد متوجه نشد و با ناامیدی ناله کرد :«خدایا ،مرا به شکلی لمس کن و بگذار تا بدانم اینجا حضور داری » و آنگاه خداوند بلندمرتبه دست خود را از آسمان بر روی زمین دراز کرد و مرد را لمس کرد.اما مرد با حرکت دست،پروانه را دور کرد و قدمزنان رفت........
