سبحانک یا نور تر از نورتر از نور در ظلمت من پنجره ای باز کن از نور
به پیش روی من تا چشم یاری می کند ،دریاست
چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست
در این ساحل که من افتاده ام خاموش
غمم دریا، دلم تنهاست.
وجودم بسته در زنجیر تعلق هاست!
خروش موج با من می کند نجوا:
-هرکس دل به دریا زد رهایی یافت...
هرکس دل به دریا زد رهایی یافت...
مرا آن دل که بر دریا زنم نیست
ز پا این بند خونین بر کنم نیست
امید آنکه جان خسته ام را
به آن نا دیده ساحل افکنم نیست .
مرگ اگر مرد است گو نزد من آی
تا در آغوشش گیرم تنگ تنگ
او ز من گیرد دلقی بی اساس
من ز او گیرم عمری جاودان
ساحل افتاده گفت گرچه بسی زیستم
هیچ نه معلوم شد آه که من کیستم
موج ز خود سخت خرامید و گفت:
"هستم اگر میروم
گر نروم نیستم"
امتداد این شب
جان آورده به لب
نه صبا می آید
نه خروس می خواند
با نگاهم همه جا
حزن و غم گشته بپا
نه امیدی دارم
محو این شب تارم
در این دنیا که مردانش عصا از کور می دزدند
من از نا غافلی آنجا محبت آرزو کردم
هیچ میدانی چرا پروانه را پروانه می نامند
چون که بی پروا درون شعله آتش رود
وفای شمع را نازم که بعد از سوختن هر دم
بر سر خاکستری در ماتم پروانه می سوزد
شمع میدانی چرا هر دم کشد پروانه ای
چون که از جان دادن پروانه لذت می برد
شمع بزم محفل شاهان شدن ذوقی ندارد
ای خوش آن شمعی که روشن می کند ویرانه ای را
