سبحانک یا نور تر از نورتر از نور در ظلمت من پنجره ای باز کن از نور
الا اي رهگذر منگر چنين بيچاره بر گورم.
چه مي خواهي؟
چه مي جويي در كاشانه ي اورم؟
تن من لاشه ي فقر است و من زنداني زورم.
كجا مي خواستم مردن!
حقيقت كرد مجبورم
چه شب ها تا سحر از سوز درد ترسيدم
چه از شب هاي ديگر كه از لرزو درد رقصيدم
براي آنكه انسان بودم و مي گفتم انسانم.
روبروي خونمون يه پنجره رو به خدا بود يه روزي
روبروي كوچمون يه پنجره عيش و صفا بود يه روزي
ناگهان يه روز ديدم اون پنجره با گل و خاك بسته شده
تا وجودم سراسر از زندگي خسته شده.
يك روزي از زندگي خسته بودم
مثه يه زورق شكسته بودم
حرفات به من اميد داد
عشقت به من نويد داد
عاشق شدم دوباره
دردِ دلم شد چاره
بي تو اي دوست
قايقي گم كرده راهم
بي تو اي دوست
تك درختي بي پناهم
با تو اي دوست
عاشقم عاشق ترينم
اي پناه آخرينم
با تو خوشبخت زمينم
عاشقم عاشق ترينم
اي پناه آخرينم
با تو خوشبخت زمينم
بي تو اي دوست
خانه تاريك است و تنها
در فراقت خفته بر سينه سخن ها
در دو دستم جاي دستاي تو خالي است
در نگاهم ياد چشمان تو جاري است
عاشقم عاشق ترينم
اي پناه آخرينم
با تو خوشبخت زمينم
عاشقم عاشق ترينم
اي پناه آخرينم
با تو خوشبخت زمينم.
با همه ي بي سرو ساماني ام باز به دنبال پريشاني ام
طاقت فرسودگي ام هيچ نيست در پي ويران شدني آني ام
آمده ام بلكه نگاهم كني عاشق آن لحظه ي طوفاني ام
دلخوش گرماي كسي نيستم آمده ام تا تو بسوزاني ام
آمده ام با عطش سالها تا تو كمي عشق بنوشاني ام
ماهي برگشته ز دريا نيستم تا كه بگيري و بميراني ام
خوب ترين حادثه مي دانمت خوب ترين حادثه مي داني ام؟؟
حرف بزن ، ابر مرا باز كن دير زماني است كه باراني ام
حرف بزن ، حرف بزن
سالهاست تشنه ي يك صحبت طولاني ام
ها...به كجا مي كشي ام؟؟؟خوب من!
ها...نكشاني به پشيماني ام!
