تبليغاتX
رز تنها

سبحانک یا نور تر از نورتر از نور در ظلمت من پنجره ای باز کن از نور

 مناجات

 

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی

 نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

 

 

همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم

 همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

 

 

تو حکیمی  تو عظیمی  تو کریمی  تو رحیمی

 تو نماینده ی فضلی     تو سزاوار ثنایی

 

 

نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی

  نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی

 

 

 

همه عزی و جلالی همه علمی و یقینی

  همه نوری و سروری همه جودی و جزایی

 

 

همه غیبی تو بدانی همه عیبی تو بپوشی

 همه بیشی تو بکاهی همه کمی تو فزایی

 

 

لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید

  مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

 

 

حکیم سنایی غزنوی

|لینک ثابت| نگارندهteddy-پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386 ساعت |
 رز
 

 باخیال تو بسر بردن اگر هست گناه

با خبر باش که من غرق گناهم همه شب....

رز تنها

 

 

|لینک ثابت| نگارندهteddy-سه شنبه نوزدهم تیر 1386 ساعت |
 کابوس

 

خدایا، وحشت تنهاییم کشت

کسی با قصه ی من آشنا نیست

درین عالم ندارم هم زبانی

به صد اندوه می نالم، روا نیست.

 

 

شبم طی شد ، کسی بر در نکوبید.

به بالینم چراغی کس نیفروخت.

نیامد ماهتابم بر لب بام،

دلم از این همه بیگانگی سوخت.

 

 

به روی من، نمی خندد امیدم

شراب زندگی در ساغرم نیست.

نه شعرم می دهد تسکین به حالم،

به غیر از اشک غم در دفترم نیست.

 

بیا ای مرگ ، جانم بر لب آمد

بیا در کلبه ام شوری بر انگیز

بیا شمعی به بالینم بیفروز

بیا شعری به تابوتم بیاویز!

 

 

 

 

دلم در سینه کوبد سر به دیوار

که این مرگ است و بر در می زند مشت!

 

بیا ، ای همزبان جاودانی،

که امشب وحشت تنهاییم کشت!

 

 

|لینک ثابت| نگارندهteddy-یکشنبه دهم تیر 1386 ساعت |
 ستاره

 

ناتوان، گذشته ام ز کوچه ها

نیمه جان رسیده ام به نیمه راه،

چون کلاغ خسته ای، در این غروب

می برم به آشیان خود پناه!

 

                                                در گریز ، از این زمان بی گذشت،

                                                در فغان، ازین ملال بی زوال

                                                رانده از بهشت عشق و آرزو

                                                مانده ام همه غم و همه خیال.

 

 

سر نهاده چون اسیر خسته جان

در کمند روزگار بد سرشت.

رو نهفته چون ستارگان کور

در غبار کهکشان سرنوشت.

 

 

                                          می روم ز دیده ها نهان شوم.

                                             می روم که گریه در نهان کنم

                                                    یا مرا جدایی تو می کشد

                                                         یا ترا دوباره مهربان کنم

 

 

این زمان ، نشسته بی تو،با خدا

آنکه با تو بود و با خدا نبود.

می کند هوای گریه های تلخ

آن که خنده از لبش جدا نبود.

 

 

                                               بی تو، من کجا روم؟

                                                     کجا روم؟

 

هستی من از تو مانده یادگار،

من به پای خود به دامت آمدم

من مگر ز دست خود فرار!

 

 

                                            تا لبم ، دگر نفس نمی رسد

                                             ناله ام به گوش کس نمی رسد

                                                می رسی به کام دل که بشنوی:

                                                  ناله ای ازین قفس نمی رسد......!

 

فریدون مشیری

|لینک ثابت| نگارندهteddy-چهارشنبه ششم تیر 1386 ساعت |